Świat po apokalipsie
W połowie lat 90. programista Tim Cain po godzinach pracy zaczął tworzyć prototyp izometrycznego silnika RPG. Ten eksperymentalny projekt przekształcił się w Fallouta – surowe i niezapomniane połączenie optymizmu ery atomowej lat 50. XX wieku z jałowymi, bezwzględnymi kalifornijskimi pustkowiami.
Zamiast opierać się na konwencjonalnych mieczach i magii, Fallout zanurzył graczy w niszczejącej retrofuturystycznej rzeczywistości zardzewiałych krążowników szos Corvega, podziemnych schronów przeciwatomowych Vault-Tec, pistoletów promieniowych i nawiedzających serenad zespołu The Ink Spots. Ponura juxtapozja radosnych plakatów propagandowych i roztapiającego ciało promieniowania stworzyła legendarną scenerię.
„Chcieliśmy żyjącego pustkowia, na którym cywilizacja kurczowo trzyma się nadziei, handluje złomem i odbudowuje moralność w brudzie”.
Od GURPS do systemu SPECIAL
Fallout pierwotnie działał na oficjalnej licencji systemów stołowych GURPS autorstwa Steve'a Jacksona. Jednak po zapoznaniu się z wczesną wersją gry pełną walk z odcinaniem kończyn i mrocznego, cynicznego humoru, Jackson natychmiast cofnął prawa do licencji.
W obliczu nagłego skasowania projektu, Tim Cain, Chris Taylor i Leonard Boyarsky połączyli siły i w zaledwie dwa tygodnie wymyślili całkowicie autorski zestaw zasad tworzenia postaci: Siła (Strength), Percepcja (Perception), Wytrzymałość (Endurance), Charyzma (Charisma), Inteligencja (Intelligence), Zręczność (Agility) i Szczęście (Luck) – dając początek kultowej tablicy statystyk S.P.E.C.I.A.L. oraz klimatycznym perkom, takim jak Krwawa Łaźnia (Bloody Mess).
Dlaczego Fallout stał się ponadczasowy
Trwała wielkość Fallouta wynika z bezkompromisowej swobody gracza. Zadania oferowały dziesiątki rozgałęziających się rozwiązań: skradanie się, hakowanie komputerów, gadulstwo i negocjacje lub eksplodującą brutalną siłę.
Klimatyczne spotkanie z Mistrzem uchodzi za jedno z największych osiągnięć w historii gier wideo: gracz o najwyższej inteligencji i z naukowymi wynikami autopsji może w sposób logiczny przekonać potwornego antagonistę, że jego zmutowana wizja jest jałowa i wadliwa, co skłania go do dobrowolnego porzucenia inwazji.
