Space Invaders i mit japońskiego niedoboru 100-jenowych monet
Latem 1978 roku inżynier Taito, Tomohiro Nishikado, wypuścił na rynek Space Invaders. Było to pierwsze starcie gier wideo z nadciągnącą hordą obcych, które wywołało ogólnokrajowy szał w Japonii: w całym Tokio rosły jak grzyby po deszczu specjalne 'Invader Houses' wypełnione wyłącznie rzędami monochromatycznych monitorów CRT.
Szał ten zrodził trwałą miejską legendę, jakoby japońska mennica cierpiała z powodu poważnego niedoboru 100-jenowych monet. W rzeczywistości prędkość obiegu pieniądza po prostu zmalała, ponieważ miliony fizycznych monet gromadziły się bezpośrednio w kasetkach operatorów salonów gier.
«Salon gier był czymś znacznie więcej niż tylko centrum rozrywki; był świecką katedrą, w której szacunek zdobywało się na pojedynczym stóp kwadratowym dywanu». (Nolan Bushnell, założyciel Atari)
1991: Jak Street Fighter II zamienił salony gier w prawdziwe areny
Podczas gdy lata 80. celebrowały samotną pogoń za rekordami punktowymi, marzec 1991 roku na zawsze zmienił interaktywną rywalizację. Capcom wydał Street Fighter II: The World Warrior działający na potężnej płycie głównej CP System (CPS-1).
Nastała bezpośrednia rywalizacja gracza z graczem. Sanktuaria spowiła napięta cisza, przerywana rytmicznym terkotem mikroprzełączników Sanwa. Ukształtowała się uniwersalna etykieta: umieszczenie lśniącej monety na dolnej szklanej ramie oznaczało Twoje zgłoszenie do wyzwania aktualnego króla.
Rozliczenie: Dlaczego domowe konsoli 3D pogrążyły zachodnie salony gier
Przez dwie dekady płytki z automatów pozostawały niekwestionowanym szczytem technologicznym; domowe konsole nigdy nie mogły dorównać oszałamiającej przepustowości systemów Sega Model 2 (Daytona USA) czy Namco System 22. Jednak pod koniec lat 90. ta dysproporcja zniknęła.
Pojawienie się konsol Sega Dreamcast, PlayStation 2 oraz oryginalnego Xboxa przeniosło grafikę z automatów bezpośrednio na domowe telewizory. W obliczu gry wieloosobowej na kanapie bez konieczności wrzucania monet, tysiące zachodnich salonów gier zamknęło swoje drzwi w ciągu zaledwie kilku lat.
MAME i współcześni kuratorz: Ratowanie ulegających degradacji ROM-ów i lamp CRT
Dziś historia salonów gier cieszy się pasjonującym ruchem konserwatorskim. Założony w lutym 1997 roku przez włoskiego programistę Nicolę Salmorię projekt Multiple Arcade Machine Emulator (MAME) udokumentował zanikającą logikę krzemową, zanim proces 'bit-rot' trwale zniszczył maski ROM.
Artyści restauracji z miłością wymieniają kondensatory w transformatorach odchylania monitorów CRT i wskrzeszają drewniane obudowy automatów w prężnie działających pubach typu 'Barcade'. Pod ciepłym blaskiem neonów brzęk żetonów znów rozbrzmiewa, utrzymując przy życiu serce salonów gier.
«Street Fighter II został zaprojektowany tak, aby zawodnicy patrzyli sobie w oczy. Dobieranie graczy przez internet nigdy nie dorówna elektrycznemu prądowi panującemu w fizycznym salonie gier». (Yoshiki Okamoto, producent Street Fighter II)
