W Super Breakout, kontynuacji oryginalnej arcade’owej gry o rozbijaniu bloków, sterowałem paletką u dołu ekranu, odbijając piłkę w stronę rozpadającej się ściany cegieł powyżej. Okładki gier na Atari 2600 często krytykuje się za to, że słabo oddają zawartość, ale ilustracja przedstawiająca dwóch astronautów grających w kosmicznego badmintona na tle tęczowej ściany była bardzo trafna. Świetnie się bawiłem, a sterowanie za pomocą kontrolerów paddle było płynne i precyzyjne, dzięki czemu mogłem z pełną dokładnością kierować swoim kosmonautą.

Ewolucja sterowania paddle

Deweloper Taito wykorzystał pomysł Breakout i stworzył własną grę arcade, Arkanoid, rozwijając formułę o różne nowe rodzaje cegieł, a także wrogów i bonusy. Woody Pop: Shinjinrui no Block Kuzugi ukazało się na Mark III jako ostatnia Sega My Card na ten system i było sprzedawane w zestawie z kontrolerem paddle, podobnie jak wcześniej Arkanoid od Taito. W 1987 roku Sega wypuściła zresztą dwa różne zestawy z kontrolerem paddle, zawierające jedną z dwóch gier: Woody Pop na karcie lub Alex Kidd BMX Trial na złotej kartridżowej wersji o pojemności 1 Mb.

W Woody Pop da się grać, ale nigdy nie staje się tytułem, po który chce się sięgać za wszelką cenę.

Arkanoid to bardzo dopracowana, choć sterylna wizualnie gra z elementami modelowanymi w 3D, natomiast Sega nadała swojemu klonowi więcej charakteru. Woody, leśny duch, przemierza Dziwaczną Posiadłość, by uratować przyjaciela Gumballa, i rozbija w tym celu wszystkie kruche cegły w każdym pomieszczeniu.

Wady i frustracje związane z rozgrywką

Niestety, sama zmiana kolorów nie wystarczyłaby, bo poprawy wymaga również projekt poziomów. Arkanoid stworzono z myślą o pionowym ekranie, a Woody Pop, jako gra konsolowa w proporcjach 4:3, wykorzystuje krótsze i szersze pole gry. Oznacza to, że paletka musi pokonywać znacznie większy obszar. Nie byłoby to problemem, gdyby gwałtowny wzrost prędkości nie sprawiał, że gra staje się zbyt trudna, by czerpać z niej przyjemność.

• Rozgałęziające się ścieżki z wyborem różnych pomieszczeń.

• Bonusy zdobywane przez łapanie bąbelków z kryształowych cegieł.

• Irytujące bloki w kształcie skrzynek z zabawkami, które bez końca przywołują wrogów.

Do irytacji dochodzi ścieżka dźwiękowa, którą najlepiej opisać jako słuchanie kogoś grającego w inną grę na Master System po drugiej stronie pokoju. Sega podjęła w Woody Pop niemrawą próbę rozwinięcia gatunku, ale żaden z dodatków nie został wdrożony na tyle dobrze, by zrównoważyć wady gry.

OCENA: 4 na 10

Źródło: Sega-16