Superfrog miał wszystko, czego potrzeba, by zostać maskotką Amigi: żabę w pelerynie, barwną oprawę i pieczęć jakości Team17. Wyglądał jak kolorowy bohater platformówek, na którego czekali posiadacze komputerów Commodore. Gra kryjąca się za tym wizerunkiem jest jednak skromniejsza, niż sugeruje jej reputacja.

Nie oznacza to, że Superfrog jest złą grą. To wciąż dobrze wykonana i przyjemna platformówka, z płynną animacją, czytelną grafiką i profesjonalną oprawą. Rozbieżność polega na tym, że solidna gra na ekranie nie do końca spełnia większe oczekiwanie, by być amigową odpowiedzią na Mario i Sonica.

Superfrog to dobra platformówka na Amigę, ale nie ta ostateczna, którą czasem obiecywała otaczająca ją legenda.

Nieskazitelna oprawa Team17

Team17 wiedziało, jak nadać swoim grom wyrazistą tożsamość. Barwne, kreskówkowe intro Superfroga i kolorowy świat od razu zachęcają do przygody. Przez chwilę można odnieść wrażenie, że Amiga zyskała bohatera, który z dumą stanie obok największych postaci z konsol.

W samej rozgrywce widać tę samą dbałość. Przewijanie jest płynne, ekran pozostaje czytelny, a sterowanie na ogół dobrze reaguje. Techniczna sprawność nie jest jednak tym samym co pokaz możliwości sprzętu. Grafika jest uporządkowana, a nie oszałamiająca: brak przewijania paralaksy, a mały bohater i przeciwnicy rzadko sprawiają, że ekran wydaje się szczególnie żywy.

Inne amigowe platformówki robiły mocniejsze wrażenie na różne sposoby. Ruff ’n’ Tumble oferowało większego bohatera i mocniejszy, arcade’owy pazur; Kid Chaos stawiało na szybkość; Fire & Ice miało więcej atmosfery. Superfrog jest schludny i dopracowany, ale nie zachwyca.

Dobre poruszanie się, powściągliwe tempo

Większym ograniczeniem jest rytm gry. Superfrog zaczyna żwawo, a potem wpada w przewidywalny schemat: biegnij, skacz, zbieraj przedmioty i znajdź wyjście. Rozległe poziomy kryją monety, bonusy i przejścia do odkrycia, ale rzadko budują napięcie lub w zapadający w pamięć sposób zmieniają tempo.

Gra sprawia wrażenie, jakby za chwilę miała rozwinąć skrzydła. Zamiast tego pozostaje liniowa i wyważona. Przeciwnicy — w tym pszczoły, ślimaki i jeże — zapełniają plansze, ale nie zyskują wyrazistych osobowości, a mały, stosunkowo mało ekspresyjny bohater nie potrafi zdominować ekranu jako maskotka.

Brakuje dramatycznych momentów, które przełamałyby rutynę. Niemal całkowity brak bossów na końcu poziomów oznacza mniej pamiętnych starć zamykających dany etap i nadających postępom odpowiednią wagę. Superfrog rzadko popełnia błędy, ale równie rzadko nabiera rozpędu.

W skrócie

• Zalety: kolorowa, czytelna grafika; płynna animacja; dopracowana oprawa.

• Wady: przewidywalny projekt poziomów; mało wyraziste postacie i przeciwnicy; struktura, która może wydawać się powtarzalna.

Muzyka i porównania z konsolami

Muzyka Allistera Brimble’a pasuje do pogodnego, baśniowego tonu gry i jest profesjonalnie skomponowana. Towarzyszy akcji, ale nie staje się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów ścieżki dźwiękowej. Podobnie jak oprawa, jest dopracowana, lecz niezbyt pamiętna.

Do 1993 roku gry platformowe kształtowały już charakterystyczne tempo i sterowanie konsolowych hitów. Sonic the Hedgehog na Mega Drive uczynił szybkość częścią swojej tożsamości, a Super Mario World na Super Nintendo wyznaczyło wysokie standardy sterowania, projektu poziomów i kreacji postaci. Superfrog mógł wyglądać jak przedstawiciel tego gatunku, ale nie dorównywał tym grom rytmem, precyzją ani osobowością.

To porównanie nie umniejsza szerszych zalet Amigi. Pomaga za to wyjaśnić, dlaczego oczekiwania wobec Superfroga były tak wysokie: gracze chcieli reprezentacyjnej maskotki dla komputera, którego tożsamość nie opierała się na konsolowych platformówkach.

Gra obciążona większymi oczekiwaniami

Opinie z epoki nie były jednomyślne. Amiga Computing przyznało Superfrogowi 93%, chwaląc grafikę, dźwięk i grywalność. Amiga Power było bardziej powściągliwe i w recenzji z 1993 roku wystawiło mu 78%. Te oceny oddają napięcie, które wciąż kształtuje reputację gry: był to mocny tytuł, ale nie wszyscy uznali go za przełomowy dla gatunku.

Superfrog miał znaczenie częściowo ze względu na to, co reprezentował. Dał graczom Amigi barwną, rozpoznawalną postać w czasach, gdy rozmowy zdominowały platformówki konsolowe. Gra była wystarczająco dobra, by pełnić tę symboliczną rolę, choć nie do końca spełniła pokładane w niej nadzieje.

Oprawa jest mocniejsza niż trwały wpływ gry: Superfrog jest dopracowany, przyjemny i solidny, ale nie niezapomniany.

Werdykt i oceny

Superfrog pozostaje dziś przyzwoitą produkcją Team17. Grafika jest czytelna, ruch płynny, a oprawa wciąż ma swój urok. Liniowe poziomy, umiarkowane tempo, przeciętni przeciwnicy i brak większych atrakcji nie pozwalają mu jednak trafić do ścisłej czołówki.

Ocena końcowa to 7,5/10. Superfrog nie jest porażką ani amigowym arcydziełem, na jakie liczyli jego najzagorzalsi wielbiciele. To dobra platformówka, której reputacja przerosła samą grę.

• Grafika: 7,5/10

• Dźwięk: 7,0/10

• Rozgrywka: 7,5/10

• Długowieczność: 7,0/10

• Ocena łączna: 7,5/10

Źródło: Retro-Gamers.it