Gatunek: gra logiczna. Producent: Sega CS1. Wydawca: Sega Ent. Gracze: 1–2. Premiera: 1991.
Zanim Sonic pojawił się w grach imprezowych, bijatykach i edukacyjnych spin-offach, Sega sprawdziła swojego maskotka w grze logicznej polegającej na łączeniu bloków. Sonic Eraser była wczesnym wypadem w inny gatunek, a zarazem rzadkim owocem pierwszych eksperymentów Segi z dystrybucją online w Japonii.
Historia gry jest równie nietypowa, co jej miejsce w serii. Tytuł oferowano za pośrednictwem Game Toshokan, japońskiej usługi abonamentowej dla Mega Drive, która wykorzystywała Mega Modem, by umożliwić pobieranie gier i rywalizację online. Niewielka liczba użytkowników i krótki żywot usługi sprawiły, że Sonic Eraser niemal zniknęła po zamknięciu Game Toshokan w 1992 roku.
Rzadka gra zyskuje nową publiczność
Nie doczekała się oficjalnej premiery na Zachodzie. Ponad dekadę później, w 2004 roku, Sega of Japan udostępniła grę w usłudze pobierania B-Club. Planowany występ w Sonic Gems Collection nigdy nie doszedł do skutku, ale fani przetłumaczyli ROM na angielski. Dla większości graczy spoza Japonii ta nieoficjalna droga wciąż pozostaje jedynym sposobem na wypróbowanie gry.
Sonic Eraser to udana gra logiczna, ale jej największą atrakcją jest możliwość poznania rzadkiego rozdziału historii Sonica.
Spadające bloki i cztery tryby
Podstawy są znajome: układaj spadające grupy czterech bloków i usuwaj co najmniej dwa identyczne. W odróżnieniu od zwykłej gry nastawionej na wynik, tryby rywalizacji wymagają przetrwania dłużej niż komputer lub druga osoba. Tajemnicze bloki dodają element jokera i usuwają bloki, których dotkną.
Cztery tryby oferują różne warianty tej formuły:
• Tryb Round: ukończ 40 etapów, usuwając kształty otaczające spiralne pierścienie; z czasem bloki spadają coraz szybciej.
• Tryb Normal: skup się na zdobywaniu punktów, a poziom trudności będzie rósł wraz z twoimi postępami.
• Tryb Doubt: dostosuj się do sytuacji, gdy niektóre ułożone już bloki zmieniają się w białe kwadraty.
• Tryb Block: buduj niepewne stosy i celuj w reakcje łańcuchowe, unikając zawalenia wywołanego jednym błędem.
Przedmioty, które ujawniają się dopiero po wylądowaniu, zmuszają do szybkiego reagowania. W rywalizacji każdy gracz mierzy się z awatarem Sonica przeciwnika. Ataki takie jak ciosy i spin dash ogłuszają rywala, na krótko uniemożliwiając mu obracanie lub układanie bloków. Ta przerwa może przesądzić o wyniku: rosnący stos bloków pozostawia niewiele miejsca na odrobienie strat.
Kontekst techniczny: Mega Modem i Game Toshokan
Mega Modem Segi łączył Mega Drive z japońskimi usługami online, w tym Game Toshokan. Pobrane gry działały, dopóki konsola była włączona — było to pomysłowe, lecz ograniczone rozwiązanie w czasach, gdy domowe granie online dopiero raczkowało.
Skromna oprawa, trwała ciekawostka
Sterowanie jest płynne, ale oprawa oszczędna. Gra ponownie wykorzystuje animacje Sonica, a grafika bloków jest prosta i miejscami toporna. Podobnie skromna jest ścieżka dźwiękowa: podstawowe efekty i jeden utwór w tle zamiast chwytliwych melodii znanych z głównej serii.
Pozostaje zasadnicze pytanie: czy Sonic jest tu niezbędny? Niekoniecznie. Postać wydaje się raczej sposobem na przyciągnięcie graczy do gry logicznej niż naturalnym elementem jej projektu. Podstawa działa, zwłaszcza w trybie wieloosobowym, ale nieskomplikowana mechanika i skromna oprawa nie pozwalają grze się wyróżnić. Graczom szukającym lepszej gry logicznej recenzja poleca Columns lub Dr. Robotnik’s Mean Bean Machine.
Ocena: 5 na 10.
Źródło: Sega-16




