Wydany na DOS i Macintosh w 1996 roku Ripper plasuje się między eksperymentami FMV Take-Two Interactive: Hell: A Cyberpunk Thriller i Black Dahlia. Łączy cyberpunkowe pomysły z historią seryjnego mordercy i obsadą znanych aktorów, ale swoją długotrwałą sławę zawdzięcza przede wszystkim jednemu wykonawcy.

Ripper może nie jest dobrą grą, ale to nieodparcie dziwaczny obraz ambicji gier na PC z połowy lat 90.

Christopher Walken gra skorumpowanego policjanta, prezentując pełną nietypowych decyzji i przesadnej energii kreację. To jeden z najzabawniejszych elementów gry, choć tanie kostiumy, płaskie dekoracje na green screenie i nierówny scenariusz często pozostawiają obsadzie niewiele pola do popisu.

Cyberpunkowy kryminał

Gracz śledzi losy reportera Jacka Quinlana, który prowadzi dochodzenie w sprawie seryjnego mordercy znanego jako Ripper. Gdy dziewczyna Quinlana zostaje zaatakowana i zapada w śpiączkę, bohater rusza, by ustalić tożsamość zabójcy i wymierzyć sprawiedliwość. W śledztwie biorą też udział genialny, lecz nieprzewidywalny lekarz, ekscentryczny haker zafascynowany nożami i seryjnymi mordercami oraz nieobliczalny gliniarz grany przez Walkena.

Punkt wyjścia wykorzystuje znane motywy cyberpunkowej fikcji, w tym wizje rzeczywistości wirtualnej przywodzące na myśl Neuromancera. Główna zagadka ma jednak nietypowy haczyk: zabójca jest losowo wybierany spośród czterech podejrzanych, a wybór wpływa na finałowy rozdział. Ponieważ przez większą część gry wskazówki i motywacje postaci pozostają niejasne, losowe ujawnienie sprawcy może sprawić, że śledztwo przypomina bardziej rzut kośćmi niż zagadkę do rozwiązania.

Zagadki przygodowe i niezręczne przestoje

Ripper unika niektórych typowych frustracji przygodówek point-and-click: kombinacji przedmiotów jest niewiele, więc gracze rzadko muszą przekopywać się przez przepełniony ekwipunek. Znalezienie dalszej drogi to już inna sprawa. Poruszanie się wymaga klikania krawędzi ekranu, gdy kursor zmienia się w strzałkę, a powolne przejścia kamery potrafią zamienić zwykłą eksplorację w udrękę.

Zagadki logiczne znacznie różnią się poziomem. Wyróżniają się wyzwanie z kasą fiskalną i łamigłówka dotycząca stref czasowych, podczas gdy niektóre zadania z planszą i kryształami wymagają cierpliwości, nie oferując zbyt wielu informacji zwrotnych. Późniejsza zagadka z mikroczipami daje więcej wskazówek, ale długie, podobne do siebie numery seryjne utrudniają ich śledzenie.

• Mocne strony przygody: wyrazista cyberpunkowa fabuła i kilka satysfakcjonujących łamigłówek.

• Problemy przygody: powolna nawigacja, nierówny projekt zagadek i losowo wybrany sprawca.

• Opcjonalne sekcje akcji: sekwencje strzelanki na szynach w cyberprzestrzeni, które można pominąć za pomocą kodów w grze.

FMV w latach 90.

Gry full motion video wykorzystywały nagranych aktorów i prerenderowane sceny, by przenieść filmowe historie na ekrany komputerów. W połowie lat 90. takie podejście często oznaczało dużą obsadę i ambitną oprawę, ale także niezgrabne łączenie obrazu, ograniczoną interakcję i styl wizualny, który szybko się starzał.

Zapamiętywalny bałagan

Występy aktorów, decyzje produkcyjne i wczesne środowiska 3D nadają Ripperowi bardzo charakterystyczny klimat epoki. Sekwencje w cyberprzestrzeni zawierają strzelanie w stylu arcade, a pod koniec utwór Blue Öyster Cult „(Don’t Fear) The Reaper” zostaje włączony do rozgrywki. W efekcie powstała nierówna przygodówka, która pod pewnymi względami wydaje się przeprodukowana, a pod innymi zaskakująco amatorska.

Ta sprzeczność jest częścią jej uroku. Cyberpunkowe pomysły gry są szczere, zagadka kryminalna chwiejna, a oprawa potrafi niezamierzenie rozśmieszyć — ale całość oddaje ambicje i przesadę gier na PC z połowy lat 90. Kreacja Walkena pozostaje najbardziej szalonym składnikiem i nadaje życie scenom, które w przeciwnym razie mogłyby zatrzeć się w pamięci.

Mimo wszystkich potknięć Ripper wciąż potrafi sprawić, że gracze uśmiechną się do ekranu i zapytają: „Czy to nie jest absurdalne?”

Źródło: Hardcore Gaming 101