W 1998 roku Squaresoft zabrał grę RPG w nieoczekiwane miejsce: do skutej zimą metropolii Nowego Jorku, ogarniętej biologicznym koszmarem. Parasite Eve stawia policjantkę Ayę Breę w samym środku katastrofy w operze, gdzie spontaniczne samozapłony i groteskowe mutacje wskazują na zagrożenie tkwiące już w ludzkim ciele.

Zainspirowana powieścią Hideakiego Seny i pomyślana jako swoista kontynuacja w formie gry wideo produkcja na PlayStation łączy thriller naukowy, horror i systemy RPG. Ma niewiele wspólnego ze światem fantasy zwykle kojarzonym z Squaresoftem: Aya bada teatry, ulice, parki, laboratoria, muzea i szpitale, podczas gdy tajemnica Eve coraz mocniej ją osacza.

Parasite Eve to niedoskonała, elegancka i niespokojna gra kultowa z własnym, niepowtarzalnym głosem.

Squaresoft poza strefą komfortu

Przygoda rozgrywa się na przestrzeni kilku dni, nadając fabule tempo thrillera, a nie rozmach tradycyjnego jRPG. Są tu statystyki, poziomy, wyposażenie i umiejętności, ale nie ma rozbudowanej drużyny, fantastycznego świata do eksploracji ani długiego ciągu lochów. Dziś liniowość może wydawać się ograniczająca, ale w zamian skupiona struktura utrzymuje napięcie blisko Ayi.

Parasite Eve nie jest Final Fantasy z biologicznymi potworami ani Resident Evil z punktami doświadczenia. Jej tożsamość wynika z tego nietypowego połączenia, wspartego pojemnością CD-ROM-u pierwszego PlayStation, prerenderowanymi tłami i filmową oprawą.

Walka między akcją a taktyką

Starcia łączą ruch z systemem ATB. Aya może zmieniać pozycję na arenie i unikać ataków, czekając, aż pasek się napełni, a potem strzelić, użyć przedmiotu lub uruchomić jedną ze swoich mocy mitochondrialnych. Odczytywanie ruchów przeciwników, ocena zasięgu broni i wybór odpowiedniego momentu na działanie nadają walkom rytm odmienny zarówno od czystej akcji, jak i w pełni turowego systemu.

Broń i pancerz można modyfikować, przenosząc bonusy między przedmiotami. System wymaga czasu, by go zrozumieć, i nie jest tak rozbudowany jak w dużym, tradycyjnym jRPG, ale sprawia, że decyzje dotyczące wyposażenia mają znaczenie. Walka bywa sztywna, jednak połączenie taktycznego ustawiania się i rozwoju postaci nadal wyróżnia tę grę.

Krótka uwaga techniczna: system ATB

ATB, czyli Active Time Battle, opiera walkę na czasie. W Parasite Eve napełniony pasek pozwala Ayi wykonać akcję, gdy przeciwnicy wciąż stanowią zagrożenie, dlatego oprócz statystyk postaci liczą się ruch i wyczucie chwili.

Aya Brea i biologiczna tajemnica

Aya jest młodą policjantką: zdeterminowaną i wrażliwą, ale nigdy nie sprowadzoną do typowej bohaterki fantasy. W miarę rozwoju fabuły staje się częścią tajemnicy, a nie tylko osobą wyznaczoną do powstrzymania potwora. Jej ciało, przeszłość i odporność na rozgrywające się wydarzenia stają się kluczowe dla historii.

Niektóre dialogi są oszczędne, fabuła chwilami pędzi, a naukowy język skręca w stronę swobodnej fantastyki naukowej. Mimo to poważny, nocny ton sprawia, że świat wydaje się wiarygodny, nawet gdy opowieść sięga po niezwykłe pomysły.

Atmosfera, dźwięk i styl PlayStation

Prerenderowane lokacje nadają Nowemu Jorkowi mroczny, stylizowany charakter, łącząc rozpoznawalne miejskie przestrzenie z narastającym biologicznym zagrożeniem. Modele 3D zdradzają swój wiek, ale szczegółowe scenerie, groteskowe przemiany i sekwencje FMV sprawiały, że gra w swoim czasie była filmowa. Jej sceny CG są częścią opowieści, a nie tylko wizualnymi przerywnikami.

Ścieżka dźwiękowa Yoko Shimomury to kolejny mocny punkt. Elektronika, fortepian i zawieszone, dramatyczne frazy tworzą atmosferę chłodną i kliniczną, a nie typowo bohaterską. Muzyka i udźwiękowienie odróżniają Parasite Eve od innych horrorów tamtego okresu, nadając niepokojowi elegancji.

Werdykt: gra kultowa, nie klasyk dla każdego

Liniowy postęp, nierówne fragmenty i chwilami nieporęczna walka sprawiają, że Parasite Eve nie jest doświadczeniem bez skazy. Eksploracja nie dorównuje gęstością najlepszym survival horrorom, a przygodę można ukończyć stosunkowo szybko jak na standardy RPG. Tryb EX Game i dodatkowa zawartość dają jednak powody, by wrócić.

Te ograniczenia nie odbierają grze rzadkiej osobowości. Zapada w pamięć dzięki miejskiemu otoczeniu, taktycznym starciom, niepokojącym mutacjom i Ayi Brea, połączonym w charakterystyczną dla końca lat 90. mieszankę RPG, horroru i kina.

Ocena końcowa: 9.0/10. Grafika: 9.0. Dźwięk: 9.0. Rozgrywka: 8.5. Długowieczność: 8.0.

Powrót do Parasite Eve oznacza ponowne odkrycie chwili, gdy PlayStation zdawało się robić miejsce dla ambitnych, hybrydowych doświadczeń. Nie każdy element zestarzał się równie dobrze, ale jej oświetlona neonami, biologiczna atmosfera wciąż działa. To nie największa ani najbardziej ceniona gra w bibliotece konsoli, lecz taka, która zostaje w pamięci.

Źródło: Retro-Gamers.it