W 1996 roku Sega Saturn z trudem próbowała znaleźć swoje miejsce obok PlayStation. Sonic Team odpowiedziało nie konwencjonalną platformówką ani próbą osiągnięcia filmowego realizmu, lecz grą NiGHTS into Dreams… — barwną, muzyczną produkcją skupioną na lataniu, ruchu i walce o lepszy wynik.
Jej założenie jest proste i przypomina baśń. Dzieci Claris Sinclair i Elliot Edwards trafiają we śnie do Nightopii, gdzie spotykają NiGHTS — teatralną, latającą istotę, która buntuje się przeciwko złemu Wizemanowi. Fabuła nadaje grze emocjonalny ton, nie odciągając uwagi od samej rozgrywki.
NiGHTS nie próbuje pokonać PlayStation na jej własnym podwórku. Z latania, kolorów i zdobywania punktów czyni własny język.
Nauka latania
Każdy etap rozpoczyna się od marszu Claris lub Elliota. Główna rozgrywka rusza, gdy łączą się z NiGHTS i wzbijają w powietrze, podążając wyznaczonymi trasami w trójwymiarowych przestrzeniach. Sterowanie początkowo wydaje się nietypowe, ale szybko staje się intuicyjne.
NiGHTS przelatuje przez obręcze, zbiera kule i łączy manewry w serie. Charakterystyczny ruch, paraloop, polega na narysowaniu okręgu w powietrzu, by przechwycić wszystko, co znajdzie się w jego środku. Bezpośrednim celem jest odzyskanie skradzionych Ideya i powrót przed upływem czasu, ale ukończenie trasy to dopiero początek.
Największa głębia tkwi w walce o wynik. Każda trasa zachęca do kolejnej próby: znalezienia płynniejszej linii, zebrania większej liczby przedmiotów w serii lub przedłużenia lotu w odpowiednim momencie. Gra nagradza elegancję równie mocno jak szybkość, a powtarzanie etapów dodaje im głębi.
Gra na Saturn z własną tożsamością
NiGHTS to jedna z najbardziej charakterystycznych technicznych wizytówek Saturna — nie dlatego, że oferuje najbardziej złożoną geometrię, lecz dzięki temu, że Sonic Team nadało sprzętowi wyrazisty i spójny styl. Światy snów pełne są krzywizn, zawieszonych dekoracji i mocnych kolorów. Niektóre modele są proste, a oprawa nie dorównuje szlifem późniejszym grom 3D, lecz kierunek artystyczny sprawia, że ograniczenia schodzą na dalszy plan.
Etapy takie jak Spring Valley, Splash Garden, Mystic Forest i Soft Museum mają własny rytm i paletę barw. Dzięki lataniu przypominają mniej tła, a bardziej trasy do wykonania. Sam NiGHTS to równie pamiętna postać: androgyniczna, lekka istota stworzona do ruchu, a nie do wpisania się w znajomy wzorzec bohatera.
Uwaga dotycząca sprzętu: 3D Control Pad do Saturna zadebiutował razem z NiGHTS into Dreams…. Jego analogowy drążek zapewnia płynniejsze sterowanie, pokonywanie zakrętów i korygowanie toru lotu niż standardowy kontroler, wzmacniając główne wrażenie płynące z gry: kreślenia linii w przestrzeni.
Muzyka w ruchu
Ścieżka dźwiękowa to jeden z najmocniejszych elementów gry. Zwiewne melodie i łagodne rytmy budują nastrój każdego poziomu, a efekty dźwiękowe nadają zbieraniu przedmiotów i łączeniu akcji natychmiastowy, niemal muzyczny puls. Sztandarowy utwór Dreams Dreams oddaje ciepło i nostalgiczny optymizm gry.
Jest jednak pewien kompromis: to krótka gra z niewielkim zestawem etapów, a nie rozległa przygoda. Osoby oczekujące długich poziomów, typowych wyzwań skokowych i liniowej kampanii mogą uznać jej strukturę za niejasną. Oceny, wyniki, alternatywne trasy i konieczność opanowania gry nadają jednak kolejnym podejściom wyraźny cel.
Werdykt: sen, do którego warto wracać
NiGHTS into Dreams… pozostaje jedną z najbardziej reprezentatywnych i wyjątkowych gier na Sega Saturn. Jej struktura jest arcade’owa, sterowanie eksperymentalne, oprawa barwna, a doświadczeniem kieruje muzyka, nie realizm. Sonic Team zamienia sam sen w mechanikę gry, tworząc produkcję, która daje coraz więcej satysfakcji w miarę opanowywania systemu lotu.
Dziwna, świetlista i niepodobna do niczego innego, NiGHTS into Dreams… to gra Segi oceniona na 9,0, która wciąż zachowuje niepowtarzalny charakter.
Oceny
• Grafika: 9,0
• Dźwięk: 9,5
• Rozgrywka: 9,0
• Żywotność: 8,5
• Ocena ogólna: 9,0
Źródło: Retro-Gamers.it




