Guybrush Threepwood wisi nad ogromną przepaścią, gdy Elaine Marley przybywa mu na ratunek. Zanim mu pomoże, chce usłyszeć, jak tym razem wpakował się w kłopoty. To idealne otwarcie Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge — kontynuacji, która w jakiś sposób ulepsza pierwszą część, już niemal doskonałą.
Po krótkim, pełnym uroku wstępie Guybrush opowiada dwóm piratom przy ognisku o swoim rzekomym zwycięstwie nad piratem-duchem LeChuckiem. Następnie udaje się na wyspę Scabb, gdzie ponury Largo LaGrande wprowadził embargo. Largo okrada Guybrusha ze wszystkiego, co posiada, a gdy ten nierozważnie pokazuje mu żywą brodę LeChucka, wykorzystuje ją w rytuale voodoo, by przywrócić pirata do życia.
Celem Guybrusha jest odnalezienie legendarnego skarbu Big Whoop. Jego pewność siebie i naiwność sprawiają jednak, że poszukiwania zmieniają się w pasmo katastrof. Taki punkt wyjścia pozwala połączyć absurdalne sytuacje z tajemnicą, a pod warstwą żartów ukryć nutę melancholii.
Świat, który zostaje w pamięci
Wyspa Scabb i pozostałe lokacje są pełne charakteru. Powracające postacie, takie jak Wiedźma Voodoo i Stan, występują obok nowych bohaterów: pechowego Wally’ego, kapitana Dread oraz wyjątkowo niemiłej bibliotekarki z wyspy Phatt. Dialogi są błyskotliwe, obsada niezapomniana, a piracką atmosferę czuć w każdym zakątku.
Zagadki stanowią ważną część uroku gry: są znakomicie komiczne, często absurdalne, ale zazwyczaj oparte na własnej, osobliwej logice. Niektóre wymagają cierpliwości i sposobu myślenia charakterystycznego dla przygodówek z początku lat 90., lecz boczne ścieżki i odkrycia wzbogacają świat, zamiast jedynie go powiększać.
Bardziej ambitne, bogatsze i mniej przewidywalne od pierwszej części, Monkey Island 2 pozostaje jedną z najlepszych przygodówek point-and-click w historii.
Wersje i techniczne kompromisy
Wersja VGA z paletą 256 kolorów zachwyca, a konwersja na Amigę robi wrażenie mimo 32 kolorów na ekranie. Niektóre animacje tła i efekty paralaksy nie przetrwały konwersji, a długie czasy ładowania i ogólna powolność Amigi mogą zakłócać tempo — szczególnie bez dysku twardego. Na Amidze 1200 rozgrywka jest zauważalnie płynniejsza.
Dźwięk to kolejny punkt porównania. Amiga ma sporo charakteru, ale system iMUSE w wersji MS-DOS zapewnia lokacjom własną oprawę muzyczną i dodaje efekty dźwiękowe nieobecne w wersji na Commodore. Pełniejsze wrażenia oferuje MS-DOS; gracze na Amidze powinni przygotować się na żonglowanie dyskietkami i kompromisy.
Krótka uwaga techniczna: iMUSE
System iMUSE firmy LucasArts synchronizował muzykę z wydarzeniami i pozwalał zmieniać utwory w miarę przemieszczania się między lokacjami i sytuacjami. W Monkey Island 2 to rozwiązanie sprawia, że ścieżka dźwiękowa jest ściśle powiązana z miejscami, w których toczy się przygoda.
Przełomowy rozdział serii
Odejście Rona Gilberta z LucasArts było punktem zwrotnym dla Monkey Island. Późniejsze odsłony również miały swoich fanów, w tym Tales of Monkey Island od Telltale, ale w tej recenzji kolejne sequele oceniono jako krok wstecz pod względem fabuły i atmosfery — zwłaszcza czwartą część. Pierwsze dwie przygody pozostają najważniejszym sercem serii.
Ocena końcowa: 10/10. Grafika: 10/10. Dźwięk: 10/10. Rozgrywka: 10/10. Żywotność: 9/10. Monkey Island 2 pokazuje LucasArts u szczytu kreatywnej pewności siebie: to arcydzieło komediowego scenariusza, pamiętnych zagadek i bogato wymyślonej przygody, któremu nadal trudno dorównać.
• Zalety: Jedne z najlepszych komediowych dialogów w przygodówkach; znakomite, absurdalne, ale zwykle logiczne zagadki; nieodparty piracki klimat.
• Wady: Długie ładowanie i zmiana dyskietek na Amidze bez dysku twardego; część animacji i detali utracona w porównaniu z MS-DOS; zagadki wymagające cierpliwości.
Źródło: Retro-Gamers.it




