Ostatni wielki cud C64

W 1993 roku Commodore 64 był już przestarzałą maszyną, a rynek kształtowały Amiga, Mega Drive, Super Nintendo i PC. Wtedy pojawiło się Mayhem in Monsterland, pokazując, że C64 wciąż potrafi zaskoczyć. Grę opracowało Apex Computer Productions, założone przez braci Johna i Steve’a Rowlandsów; wcześniej studio wydało Creatures i Creatures II.

To coś więcej niż znakomita platformówka — to techniczna deklaracja: jasna, płynna i ambitna gra na komputerze mającym już ponad dekadę. Należy do ostatnich wielkich komercyjnych premier na C64 i pokazuje, co wciąż można było osiągnąć dzięki znajomości sprzętu i starannemu wykonaniu.

Mayhem in Monsterland nie tylko żegnało C64, ale do samego końca świętowało potencjał tej maszyny.

Świat ulega przemianie

Mayhem, małe kreskówkowe stworzenie gdzieś pomiędzy dinozaurem a gadem, musi przywrócić szczęście światu, który stał się ponury i wrogi. Każdy obszar ma dwie fazy: zbierz wystarczająco dużo magicznych gwiazd, by obudzić poziom z jego „smutnego” stanu, a następnie przejdź jego radośniejszą wersję, by go ukończyć.

Ta przemiana nadaje grze własny charakter. Kolory stają się jaśniejsze, nastrój się zmienia, a znane etapy zyskują nową osobowość. Liniowe poziomy toczą się żwawo, oferując bieganie, skakanie, odbijanie się od wrogów, niebezpieczeństwa i sekrety. Konsolowe platformówki mogły wpłynąć na tempo, ale Mayhem in Monsterland sprawia wrażenie gry stworzonej dla C64, a nie naśladownictwa Sonic czy Mario.

Wyjątkowe osiągnięcie techniczne

Najpierw zwraca uwagę płynność. Przewijanie jest szybkie, czyste i niezwykle stabilne, a ruch zyskuje sprężystość rzadko spotykaną w platformówkach na C64. Kolorowe, czytelne tła i żywa animacja robią duże wrażenie, nawet przy ograniczeniach systemu.

Apex doskonale znało sprzęt. Sprite’y są wyraziste, ekran pozostaje czytelny w szybszych fragmentach, a projekt poziomów świadczy o niezwykłej staranności. Muzyka Steve’a Rowlandsa świetnie wykorzystuje SID i uzupełnia kreskówkową oprawę, nie przytłaczając jej.

Krótka uwaga o SID

SID to dedykowany układ dźwiękowy C64. Jego charakterystyczna synteza dawała kompozytorom potężne narzędzie do tworzenia muzyki i efektów, a tutaj pomaga nadać grze pogodny, dopracowany charakter.

Szybkość z kilkoma niedociągnięciami

Mayhem reaguje szybko, ale do sterowania trzeba się przyzwyczaić. Fizyka nagradza prędkość i pęd, przez co precyzja może wydawać się mniej konsekwentna niż w lepiej dopracowanych platformówkach. Grze brakuje chirurgicznej dokładności najlepszych tytułów Nintendo i starannie wyważonej bezwładności Sonic.

Poziom trudności potrafi dać w kość, zwłaszcza podczas szukania wszystkich gwiazd lub dokładnego eksplorowania. Poszukiwanie ostatnich przedmiotów potrzebnych do dalszych postępów może zakłócać tempo. To prawdziwe wady, ale towarzyszą grze, która mierzyła wysoko na sprzęcie zbliżającym się już do końca komercyjnego życia.

Późny klasyk i pozycja obowiązkowa

W 1993 roku taka gra na C64 wydawała się jednocześnie niepasująca do rynkowych trendów i ekscytująca. Nie mogła odmienić komercyjnego losu maszyny, ale dla społeczności Commodore była ostatnim prezentem — dowodem, że w odpowiednich rękach sprzęt wciąż miał coś do powiedzenia.

Dziś wiek gry widać w niektórych rozwiązaniach, ale jej tempo, kolory, ambicja techniczna i osobowość nadal przyciągają. Mayhem in Monsterland to nie tylko jedna z najlepszych platformówek na C64, ale także wyrazisty przykład tego, jak znana maszyna wciąż mogła zaskakiwać, gdy traktowano ją jak żywe narzędzie, a nie relikt.

Ostateczny werdykt

Łącznie: 9,0/10

• Grafika: 9,5/10

• Dźwięk: 9,0/10

• Rozgrywka: 8,5/10

• Żywotność: 8,5/10

Szybkie, kolorowe i technicznie zaskakujące Mayhem in Monsterland to jeden z ostatnich wielkich cudów C64. Do sterowania trzeba się przyzwyczaić, a niektóre fragmenty są niedopracowane, lecz ambicja i wykonanie czynią z gry późny klasyk oraz obowiązkowy pokaz tego, co Commodore 64 wciąż potrafiło.

Źródło: Retro-Gamers.it