W 1993 roku Amiga zaczynała już odstawać od rozwijających się konsol i komputerów PC. Thalion odpowiedział na to Lionheart, platformową grą akcji w klimacie fantasy, która sprawiła, że komputer Commodore wyglądał, jakby był zdolny do jeszcze jednego cudu. Oprawa wizualna jest niezwykła, ale prawdziwym osiągnięciem gry jest to, jak dobrze łączy widowiskowość z grywalnością.

Wydany wyłącznie na Amigę Lionheart stał się pokazową produkcją epoki OCS/ECS. Wcielasz się w Valdyna, wojownika o kocich rysach, który rusza odzyskać starożytny relikt Lionheart, skradziony Kocim Ludziom przez złodziei służących złoczyńcy Norce. Znany z fantasy punkt wyjścia prowadzi w podróż przez wrogie krainy pełne stworzeń, pułapek i bossów.

Valdyn biega, skacze i walczy mieczem w tradycyjnej platformowej grze akcji z elementami hack and slash. Schemat jest znajomy, ale Thalion realizuje go z pewnością siebie i nieustannie dostarcza pamiętnych momentów.

Starcia z bossami nadają fantasy’owej przygodzie rozmach i rytm.
Starcia z bossami nadają fantasy’owej przygodzie rozmach i rytm.

Amiga doprowadzona do granic możliwości

Lionheart pozostaje jedną z najbardziej imponujących gier wydanych na komputery Amiga z układami OCS/ECS. Bogato uwarstwione tła, starannie animowany bohater i imponujące stworzenia od razu robią wrażenie. Nawet krótka sekwencja pseudo-3D prowadząca do skrzyni z pancerzem wygląda jak demonstracja tego, jak wiele sprzęt wciąż potrafił.

Początkowy etap wyznacza ton dzięki efektownemu paralaksowemu przewijaniu z perspektywą i głębi, która nadaje scenerii niemal automatową prezencję. Duże, czytelne sprite’y poruszają się niezwykle płynnie, a żywa paleta sprawia, że świat fantasy wydaje się bogaty i spójny, a nie tylko dekoracyjny.

Lionheart to coś więcej niż pokaz możliwości technicznych: oprawę wizualną, atmosferę i rozgrywkę zaprojektowano tak, by tworzyły jedną całość.

Skojarzenia z Shadow of the Beast i Jim Power nasuwają się same, ale Lionheart sprawia wrażenie bardziej zrównoważonej gry. Grafika nie służy wyłącznie temu, by olśniewać. Lasy, ruiny, lawa i olbrzymie stworzenia współtworzą wyjątkowy świat ukształtowany przez znakomitą pikselową grafikę Henk Nieborga.

Barwne krajobrazy i wielowarstwowe tła nadają przygodzie na Amidze wyjątkową atmosferę.
Barwne krajobrazy i wielowarstwowe tła nadają przygodzie na Amidze wyjątkową atmosferę.

Uwagi o produkcji od Erika Simona

Współzałożyciel Thalionu i projektant gry Erik Simon opowiedział o podejściu zespołu do prac nad grą. Zanim dodano wizualne złożoności, twórcy przez ponad dwa tygodnie dopracowywali sterowanie na prostym, statycznym ekranie zbudowanym z bloków o rozmiarze 16×16 pikseli. Analizowali platformówki konsolowe, zwłaszcza Mario i Mickey Mouse na Mega Drive, a do pełnej gry przeszli dopiero wtedy, gdy oparte na siłach wektorowych sterowanie zaczęło sprawiać frajdę.

Simon wyjaśnił też, że poziomy wykorzystują różne tryby wideo Amigi, dobrane do ich scenerii i rozgrywki: dual playfield w jednej sekcji, 16 kolorów w innej, a tryb half-brite w jaskiniach. Zespół dopasował każdy tryb do charakteru poziomu. To nietypowe podejście pomogło uzyskać różnorodność wizualną gry.

Muzyka, sterowanie i różnorodność

Ścieżka dźwiękowa Matthiasa Steinwachsa jest melodyjna, klarowna i epicka z rozmachem. Nadaje podróży Valdyna poczucie rozmachu, nie przytłaczając akcji. Efekty dźwiękowe pełnią rolę drugoplanową, ale muzyka i grafika mają silną, wspólną tożsamość, dzięki której gra wydaje się większa niż jej gatunek.

Co najważniejsze, Lionheart daje tyle samo satysfakcji z grania, co z oglądania. Valdyn reaguje precyzyjnie, ruch jest płynny, a walka mieczem ma prosty i nagradzający rytm. Późniejsze fragmenty wymagają skupienia, wyczucia czasu i zapamiętywania, ale poziom trudności jest na ogół surowy, a nie arbitralny.

• Zalety: znakomita pikselowa grafika, paralaksa perspektywiczna i płynna animacja.

• Więcej atrakcji: walki z bossami i sekwencja shoot ’em up, w której Valdyn dosiada smoka.

• Ograniczenia: znajomy schemat platformówki akcji oraz wymagające fragmenty, które wymagają precyzji i zapamiętywania.

Obsługa kontrolera z dwoma przyciskami to szczególnie mile widziany dodatek: jeden przycisk służy do skakania, a drugi do ataków mieczem. Dzięki temu sterowanie przypomina wygodą rozwiązania z czołowych konsolowych platformówek akcji tamtego okresu. Sekwencja shoot ’em up z jazdą na smoku zapewnia efektowną zmianę tempa, a jednocześnie pasuje do fantasy’owej przygody.

Jedna z najważniejszych późnych gier na Amigę

Grając dziś w Lionheart, obcujemy z tytułem mocno zakorzenionym w swojej epoce, ale jego urok nie sprowadza się do nostalgii. Poziom trudności bywa bezlitosny, a projekt jest konwencjonalny, jednak precyzyjne sterowanie, różnorodność i niezwykła oprawa audiowizualna sprawiają, że podróż wciąż wciąga.

Gra rozumie mocne strony Amigi i zamienia jej ograniczenia w styl. Paralaksa, kolory, animacja, muzyka i tempo łączą się w coś niepowtarzalnego — nie imitację konsoli ani automatu, lecz pewną siebie prezentację możliwości sprzętu Commodore.

Lionheart to nie tylko jedno z największych technicznych i artystycznych osiągnięć Amigi, ale też fundamentalna gra, w którą nadal warto zagrać.

Ocena końcowa: 9.5/10

• Grafika: 10.0

• Dźwięk: 10.0

• Rozgrywka: 9.0

• Żywotność: 8.5

Źródło: Retro-Gamers.it