Niektóre gry na Amigę zdają się za wszelką cenę udowadniać, na co stać tę maszynę. Jim Power in Mutant Planet jest jedną z nich: wydana w 1992 roku przez Loriciel i stworzona przez Digital Concept gra odpowiada na rosnące ambicje wizualne Mega Drive i Super Nintendo żywymi kolorami, wieloplanowym przewijaniem i nieustanną akcją.

Jej ambicje są wyraźne, podobnie jak niedociągnięcia. Gra jest trudna i często bezlitosna, ale grafika, ruch i muzyka od razu robią wrażenie. Jim Power to nie tyle dopracowany pokaz możliwości, ile taki, który zapada w pamięć: spektakularny, wymagający i niepowtarzalnie europejski w charakterze.

Hybryda stworzona, by robić wrażenie

Nazwanie Jim Power zwykłą platformówką pomija znaczną część tego, czym jest ta gra. Łączy etapy akcji z przewijaniem bocznym, sekcje z widokiem z góry i fragmenty poziomej strzelanki, zmieniając perspektywę, gdy bohater przemierza wrogi obcy świat. Fabuła to niewiele więcej niż pretekst do walki z mutantami, unikania pułapek i parcia naprzód.

Ta różnorodność sprawia, że gra nie zwalnia, choć nie zawsze jest spójna. Jedne sekwencje wypadają lepiej od innych, a ciągłe zmiany stylu mogą sprawiać wrażenie próby zrobienia wszystkiego naraz. Gdy pomysły zaskakują, efekt jest imponujący; gdy górę biorą ciasny projekt poziomów i bezlitosne zagrożenia, frustracja pojawia się szybko.

Amiga o dużej sile wizualnej

Wersja na Amigę ma wyrazisty charakter. Jaskrawe kolory, szczegółowe tła, dobrze widoczny bohater i nieustanny parallax nadają akcji wygląd kojarzący się z konsolami. Rozgrywka pozostaje jednak bardziej szorstka i technicznie efekciarska niż czyste, czytelne od razu platformówki, do których zdaje się nawiązywać.

Przeładowane ekrany są jednocześnie zaletą i wadą. Parallax dodaje głębi i ruchu, ale tła mogą konkurować o uwagę gracza z platformami i zagrożeniami. Mimo to wizualne ambicje trudno przeoczyć: Jim Power chce, by każdy ekran był pełen życia i ruchu.

Bardziej fascynujący niż wyważony, Jim Power to niedoskonały klasyk, który oddaje amigowy apetyt na widowiskowość.

To właśnie osobowość wyróżnia tę grę. Nie dorównuje równowagą klasykom Nintendo ani intuicyjną precyzją najlepszym tytułom SEGA. Zamiast tego oferuje muskularne, efektowne podejście do konsolowej akcji, przepuszczone przez jednoznacznie europejską wrażliwość.

Chris Hülsbeck podkręca głośność

Ścieżka dźwiękowa Chrisa Hülsbecka to jeden z największych atutów gry. Potężne melodie i bogate aranżacje nadają każdemu poziomowi epicki rozmach, podtrzymując tempo, gdy rozgrywka staje się trudna. Styl Hülsbecka znamy z Turrican, ale Jim Power pokazuje, jak skutecznie potrafił nadać innej grze własną tożsamość muzyczną.

Muzyka nie tylko towarzyszy tu akcji, ale też ją wzmacnia. W obliczu bezlitosnych etapów i nierównego tempa ścieżka dźwiękowa nie pozwala zwolnić, dodając heroicznego rozmachu i sprawiając, że świat wydaje się większy niż to, co dzieje się na ekranie.

Uwaga o ścieżce dźwiękowej

Chris Hülsbeck jest najbardziej znany z pracy nad Turrican. W Jim Power jego muzyka ponownie zmienia sprite’y, kafelki i przewijanie w coś bardziej monumentalnego, pomagając niedoskonałej grze na długo zapaść w pamięć.

Wymagająca rozgrywka, nierówne nagrody

Największym ograniczeniem Jim Power jest poziom trudności. Sterowanie reaguje całkiem dobrze, ale gra pozostawia niewiele miejsca na błędy. Rozmieszczenie przeciwników i przeszkód bywa bezlitosne, a sukces często zależy zarówno od zapamiętania poziomu, jak i od szybkiej reakcji.

Gdy pozna się schematy i zaakceptuje surowość gry, pokonanie trudnego odcinka może dawać satysfakcję. Jim Power nie ułatwia jednak zadania: wymaga cierpliwości, powtarzania i tolerancji dla etapów, które wydają się bardziej karzące niż starannie wyważone.

Inne wersje, odmienne kierunki

Jim Power trafił później na Super Nintendo i MS-DOS jako Jim Power: The Lost Dimension in 3-D, obierając inny kierunek wizualny. Wersja na SNES wykorzystywała efekt Pulfricha, technikę mającą stworzyć wrażenie trójwymiarowości za pomocą specjalnych okularów.

Opracowano też wersję na Mega Drive / Genesis, ale nie została wówczas wydana; później odnaleziono ją jako zapomniany fragment historii gry. Wersje te na różne sposoby eksplorowały głębię obrazu, podczas gdy oryginał na Amigę z 1992 roku robił wrażenie kolorami, przewijaniem, rytmem i muzyką.

Werdykt: klasyk z chropowatymi krawędziami

Jim Power in Mutant Planet nie jest wzorem równowagi, czytelności ani precyzji. Poziom trudności jest wysoki, ekran bywa trudny do odczytania, a poszczególne rodzaje rozgrywki nie zawsze sprawdzają się równie dobrze. Jego ambicje audiowizualne wciąż jednak porywają, a ścieżka dźwiękowa Hülsbecka jest ważną częścią nieprzemijającego uroku gry.

Trudno polecić tę grę osobom szukającym najuczciwszej lub najbardziej dopracowanej platformówki na Amigę. Dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak Amiga próbowała osiągnąć konsolowy rozmach, nie tracąc własnego charakteru, Jim Power pozostaje wyrazistym przykładem: niedoskonałym klasykiem, którego trudno zapomnieć.

Ocena recenzji

• Grafika: 9.0

• Dźwięk: 9.5

• Rozgrywka: 7.5

• Żywotność: 7.0

• Ocena łączna: 8.0

Co działa, a co nie

• Zalety: Uderzająca oprawa audiowizualna na Amigę; ambitny parallax, kolory i ruch; potężna ścieżka dźwiękowa Chrisa Hülsbecka.

• Wady: Wysoki, często bezlitosny poziom trudności; akcja bywa nieczytelna na bogatych tłach; nierówne etapy.

Źródło: Retro-Gamers.it