W 1988 roku znalezienie nowej gry oznaczało znacznie więcej niż przeglądanie eleganckiego sklepu. Można ją było wypatrzyć między wieszakami z ubraniami do szkoły, odnaleźć specjalistyczny sklepik w centrum handlowym typu strip mall albo wysłać zamówienie pocztą i mieć nadzieję, że dotrze. Dla młodego gracza z okolic Dallas–Fort Worth samo poszukiwanie było częścią przygody.
Duże sklepy, niezależni sprzedawcy i podwórkowe spory o konsole ukształtowały dzieciństwo spędzone na tropieniu gier. Czasami najlepsze znalezisko trafiało się przypadkiem: wyprawa do Target po ubrania na nowy rok szkolny zaowocowała pierwszym spotkaniem z Super Mario Bros. 2. Niebieska, zachmurzona okładka nowej gry przyciągnęła wzrok młodego gracza, a zachwycony ojciec zgodził się ją kupić. Po późnej nocy spędzonej na graniu pierwszy dzień szkoły następnego ranka zlał się w jedno.
Sklepowe rytuały i rywalizacja konsol
Wyprawy do Toys “R” Us i Children’s Palace były rodzinnymi wydarzeniami. Zamiast samodzielnie wziąć grę, klienci odrywali papierowy kwitek z ekspozycji i zanosili go do punktu obsługi za szklaną szybą. Czekanie, aż pracownik przyniesie pudełko, nadawało zakupowi charakteru małej ceremonii.
W domu rodzina miała NES-a, a kuzyni kibicowali Sega Master System. W drodze powrotnej ze sklepu zaczynała się dyskusja: który system miał lepszą grafikę, dźwięk i sterowanie?
Szukanie gry było częścią grania: poszukiwania, czekanie i ludzie, którzy ci towarzyszyli.
Sklepy specjalistyczne i wyprawy do odległych centrów handlowych
Domy towarowe oferowały największe hity, ale specjalistyczni sprzedawcy pozwalali zajrzeć w dziwniejsze i bardziej ambitne zakątki świata gier. Pod koniec lat 80. Rhythm and Views łączył wysokiej klasy sprzęt audio-wideo z pokaźnym działem gier. To tam autor po raz pierwszy zobaczył działający dodatek TurboGrafx-CD firmy NEC na monitorach klasy premium — widok robił wrażenie, gdy wiele zwykłych sklepów ledwo kojarzyło format HuCard.
Taki sprzęt miał swoją cenę. TurboGrafx-CD kosztował 400 dolarów, a kartridże Neo-Geo AES w Babbage’s mogły kosztować po 200 dolarów za sztukę. Z kolei Sega Master System II udało się znaleźć w odległym centrum handlowym za 50 dolarów. Po telefonie potwierdzającym, że ostatni egzemplarz jest w Red Bird Mall, rodzice autora przejechali przez całą aglomerację podczas gwałtownej teksańskiej burzy, by go kupić.
Krótka uwaga o sprzęcie
TurboGrafx-CD rozszerzał TurboGrafx-16 firmy NEC o gry na CD-ROM, a Neo-Geo AES przenosiło do domu sprzęt w stylu automatów arcade. Zaawansowane formaty i wysokie ceny sprawiały, że oba systemy zapadały w pamięć jako niezwykły widok w sklepach specjalistycznych.
Niezależne sklepy i autobusowe wyprawy
W połowie lat 90. Dallas–Fort Worth miało prężną sieć niezależnych sklepów z grami. Weekendowe wypady z rodzicami przerodziły się w wyprawy autobusami DART z przyjacielem o imieniu Junior. Razem przeszukiwali Dallas i Plano w poszukiwaniu RPG-ów oraz innych trudno dostępnych gier.
W plecakach przywozili między innymi:
• Final Fantasy II i Final Fantasy III
• The Legend of Zelda: A Link to the Past
• Breath of Fire
• EarthBound
Video Quest, MicroPlay, Die Hard i Game Force — każdy z tych sklepów miał własny charakter. Przeglądanie nieznanych tytułów, rozmowy z obsługą i wypatrywanie gier, których nigdy nie widziało się w reklamach, sprawiały, że były to miejsca nie tylko na zakupy, lecz także cele ciekawskich graczy.
Przyjaciele, instrukcje i maratony grania
Junior zapoznał autora z przygodami RPG na NES-a, takimi jak Dragon Warrior, Final Fantasy, StarTropics i Tombs & Treasure. Później jego kolekcja gier na Genesis otworzyła drogę do Sword of Vermilion, Phantasy Star II i Shining in the Darkness.
W zamian autor zabrał Juniora do salonów gier i pokazał mu Street Fighter II, gry Neo-Geo, Gradius oraz R-Type. Długie sesje upływały przed telewizorem, wśród instrukcji, czasopism, odręcznie rysowanych map i papierków po przekąskach. Bez poradników online wspólnie głowili się nad lochami, po trudnych starciach przekazywali sobie kontroler i świętowali, gdy wreszcie pojawiały się napisy końcowe.
Ryzyko zamówień wysyłkowych i odkrycia z zagranicy
Przez większą część epok 8-, 16- i 32-bitowych reklamy sprzedaży wysyłkowej na końcu Electronic Gaming Monthly i GameFan otwierały okno na gry niedostępne na lokalnych półkach. Gracze zakreślali tytuły, wypełniali papierowe formularze albo dzwonili do sklepów, podając dane karty kredytowej. Oczekiwanie mogło być długie, a rezultat niepewny.
Reklamy zdradzały też, że znane systemy za granicą nosiły inne nazwy:
• Genesis był znany jako Mega Drive.
• SNES był znany jako Super Famicom.
• TurboGrafx-16 był znany jako PC Engine.
Importowane japońskie gry mogły kosztować od 84,99 do 149,99 dolarów w przypadku dużych premier, a zamówienie gry bez znajomości języka mogło skończyć się zagadkową niespodzianką. Importy oferowały jednak także niezwykłe okładki, charakterystyczne sprite’y i gry niedostępne w kraju. Wystarczyło zobaczyć egzemplarz Dragon Quest V na Super Famicom u znajomego, by Junior postanowił zamówić własny.
Radość tkwiła w poszukiwaniach
Dla tego gracza dorastanie w latach 80. i 90. oznaczało coś więcej niż same gry. To były szczęśliwe znaleziska podczas zwykłych zakupów, deszczowe przejazdy do odległych centrów handlowych, autobusowe podróże przez miasto i napięcie towarzyszące paczce w drodze. Poszukiwania zaowocowały przyjaźniami i wspomnieniami, które wciąż mają znaczenie, nawet po wielu dekadach.
Nie tylko graliśmy. Wyruszaliśmy na łowy i budowaliśmy wokół nich przyjaźnie.
Źródło: Old School Gamer Magazine




