W 1989 roku automaty arcade miały zaledwie kilka sekund, by zrobić wrażenie. Golden Axe osiągało to dzięki trójce bohaterów, barbarzyńskiemu fantasy, niszczycielskiej magii i wierzchowcom — a wszystko spajała prosta obietnica: iść naprzód, uderzać i przetrwać.

SEGA przeniosła beat ’em up z miejskich ulic do królestwa Yuria, gdzie wojownicy stają do walki ze szkieletami, smokami i złowrogim Death Adderem. Świat gry czerpał z wyobrażeń o mieczu i czarach z filmów fantasy, komiksów oraz okładek albumów z lat 80., zapewniając widowisko bez długiego wprowadzenia.

Trójka bohaterów, jeden jasny cel

Każdy z trójki grywalnych bohaterów ma osobisty powód, by zmierzyć się z Death Adderem, a każdy oferuje nieco inne połączenie siły i magii:

• Ax Battler: Barbarzyńca z mieczem, łączący walkę i magię w zrównoważonych proporcjach.

• Tyris Flare: Szybka amazonka, której potężna magia obejmuje pamiętny atak smoka wypełniający cały ekran.

• Gilius Thunderhead: Krasnoludzki wojownik ze słabszą magią, ale dużą skutecznością w walce wręcz.

Różnice nie są na tyle duże, by uczynić z gry techniczne studium postaci, ale nadają każdemu podejściu własny charakter. Magia jest kluczową częścią widowiska: zbieraj garnki od drobnych złodziejaszków między etapami, a potem wydawaj je na coraz potężniejsze ataki.

Golden Axe mniej polega na chirurgicznej precyzji, a bardziej na sile uderzenia — i obrazach, które pozostają w pamięci.

Siła ponad dopracowanie

Akcja zaczyna się od razu: idź od lewej do prawej, walcz z grupami wrogów, skacz, szarżuj, korzystaj z ataków z bliska i zachowuj magię na niebezpieczne momenty. Przeciwnicy atakują z różnych stron, więc ważne są pozycjonowanie i ruch wzdłuż osi pionowej. Wykrywanie trafień bywa nierówne, ale walka ma solidny rytm i zapewnia przyjemnie surowe arcade’owe uderzenie.

Tryb dla dwóch graczy wydobywa z gry to, co najlepsze. Partnerzy mogą podzielić między siebie wrogów, skoordynować ruchy i zdecydować, kiedy użyć magii, starając się sobie nawzajem nie przeszkadzać. Samotnie Golden Axe bawi; z przyjacielem staje się niezapomniane.

Bestie, etapy i arcade’owe widowisko

Na niektórych etapach gracze mogą strącać wrogów z dosiadanych stworzeń i sami przejmować nad nimi kontrolę. Wśród nich jest Chicken Leg, istota z szerszego uniwersum SEGA, oraz ziejące ogniem smoki. Wierzchowce zapewniają tymczasową przewagę, ale można zostać z nich zrzuconym albo je stracić, jeśli nie wykorzysta się rozsądnie ich zasięgu.

Podróż wiedzie przez zrujnowane wioski, lasy, terytorium wroga, twierdze i pola bitew. Nie ma tu eksploracji ani głębokiej fabuły, ale zmieniające się widoki wyraźnie sugerują, że w tej krótkiej przygodzie zbliżamy się do samego serca zła.

Uwaga o sprzęcie: SEGA System 16

Gra arcade działa na sprzęcie SEGA System 16, wszechstronnej platformie, na którą trafiło kilka rozpoznawalnych automatowych hitów SEGA. Golden Axe nie jest najpłynniejszą ani najbardziej zaawansowaną technicznie grą na tej płycie, ale duże, kolorowe sprite’y i wyrazisty kierunek artystyczny nadają jej niepowtarzalną prezencję.

Krótka przygoda o trwałej tożsamości

Sprite’y są czytelne, bohaterowie mają wyraźne sylwetki, a tła dobrze oddają barbarzyńską scenerię. Na tle beat ’em upów, które ukazały się na początku lat 90., animacja wydaje się ograniczona, ale efekt wizualny nadal robi wrażenie. Epicka muzyka oraz wyraźne, funkcjonalne efekty dźwiękowe dopełniają imponującej atmosfery automatu.

Gra jest krótka, a po poznaniu etapów powtarzalność staje się oczywista. Niektórzy wrogowie wracają tylko z niewielkimi zmianami, a trudność często wynika z liczby napastników, a nie z wyszukanego projektu. Do kolejnych podejść zachęcają przede wszystkim kooperacja, wybieranie innych postaci, rozsądniejsze gospodarowanie magią i próby przejścia gry w czystszy sposób.

Z salonu arcade do domowego salonu

Konwersja na Mega Drive trafiła do wielu domów i pomogła uczynić Golden Axe symbolem związku między arcade’owymi korzeniami SEGA a jej tożsamością konsolową. Wersja automatowa pozostaje ostatecznym wyrazem jej kolorów, dźwięku, skali sprite’ów i natychmiastowej akcji.

To nie najgłębszy beat ’em up, a dziś jego niedoskonałości są wyraźne. Jednak charakterystyczni bohaterowie, teatralna magia, pamiętni wrogowie i barbarzyńska atmosfera wciąż czynią z niego niezbędny klasyk arcade firmy SEGA: prosty, fizyczny i zaprojektowany tak, by przyciągać uwagę w kilka sekund.

Ostateczny werdykt

Ocena ogólna: 9,0/10. Oceny kategorii: grafika 9,0, dźwięk 8,5, rozgrywka 9,0 i żywotność 8,5. Werdykt: bezpośredni, widowiskowy fantasy beat ’em up o ogromnej sile oddziaływania, choć dziś widać problemy z kolizjami, powtarzalność i krótki czas gry.

Źródło: Retro-Gamers.it