Metro City trafia do domu
Gdy Final Fight trafiło na automaty w 1989 roku, Capcom nadał chodzonej bijatyce bardziej fizyczny, czytelny i widowiskowy charakter. Metro City było światem gangów, stacji metra, brudnych zaułków i broni podnoszonej prosto z ulicy.
W 1992 roku gra trafiła na Sharp X68000, jeden z najbardziej fascynujących japońskich komputerów domowych. Konwersja nie próbuje wymyślać formuły arcade na nowo: przenosi do domu bohaterów, etapy i energię ulicznej bójki z imponującą wiernością.
Na X68000 Final Fight wyjątkowo mocno zbliża się do przeniesienia automatowego doświadczenia do domu.
Cody, Guy i Haggar walczą ramię w ramię
Gdy gang Mad Gear porywa Jessicę, burmistrz Mike Haggar rusza do walki wraz z jej chłopakiem Codym i zwinnym Guyem, by zmierzyć się z gangiem w Metro City. To prosty punkt wyjścia rodem z filmu akcji lat 80. — idealny dla tego gatunku.
Trzech wojowników łatwo odróżnić, a ich różne atuty sprawiają, że wybór postaci ma znaczenie już od pierwszych minut:
• Cody to wszechstronny zawodnik: szybki, silny i osobiście ulubiony.
• Guy jest szybszy i zwinniejszy, co sprzyja bardziej technicznemu stylowi gry.
• Haggar jest powolny i ciężki, ale potrafi siać spustoszenie, gdy złapie przeciwnika.
Struktura Final Fight jest klasyczna: idziemy z lewej strony na prawą, walczymy z kolejnymi falami przeciwników, zbieramy broń i jedzenie, a na końcu etapu mierzymy się z bossem. Ciosy mają wyraźny ciężar, rzuty zmieniają rytm starcia, a broń na chwilę wpływa na sposób prowadzenia bójki. Ataki specjalne mogą oczyścić okolicę, ale kosztują energię. Walka jest bardziej surowa niż w późniejszych bijatykach jeden na jednego Capcomu, lecz jej fizyczność nadal robi wrażenie.
Konwersja na Sharp X68000
Komputer Sharp X68000, zbudowany wokół procesora Motorola 68000, zyskał opinię sprzętu świetnego do konwersji gier z automatów, zwłaszcza tytułów Capcomu. Final Fight dobrze uzasadnia tę reputację. To nie jest idealna kopia automatu, ale ogólne wrażenie jest wyjątkowo bliskie oryginałowi.
Konwersja zachowuje duże, rozpoznawalne sprite’y oraz znaczną część ponurej, miejskiej atmosfery gry arcade. Oferuje też kilka ustawień obrazu, w tym różne tryby rozdzielczości. Najbardziej widocznym kompromisem jest liczba przeciwników: jednocześnie na ekranie pojawia się ich mniej niż na automacie, więc niektóre starcia są mniej zatłoczone. Mimo to kolory, skala postaci i energiczny rytm obrazu wciąż przekonują.
Nota o sprzęcie: X68000
Sharp X68000 był japońskim komputerem domowym znanym z grafiki w stylu arcade i udanych konwersji gier automatowych. Procesor Motorola 68000 czynił go atrakcyjną platformą dla portów wymagających więcej, niż mogło zaoferować wiele komputerów domowych.
Dźwięk, tempo i kooperacja
Ścieżka dźwiękowa podtrzymuje tempo akcji, a gracze mogą wybierać między wbudowanym dźwiękiem X68000 a obsługiwanymi opcjami MIDI. Niektóre wydania zawierały także płytę CD z remiksami, co odzwierciedlało entuzjastyczną publiczność, do której kierowano grę. Ciosy, krzyki i odgłosy niszczonych przedmiotów są suche i bezpośrednie — dokładnie takie, jakich potrzeba w Metro City.
Co najważniejsze, to gra do grania, a nie tylko pokaz możliwości technicznych. Sterowanie działa dobrze, tempo pozostaje żwawe, a tryb kooperacji dla dwóch osób jest obecny. Gra z partnerem zmienia rozgrywkę, tak jak zmieniała ją na automatach.
Poziom trudności jest bezlitosny. Wrogowie otaczają gracza, atakują od tyłu i wykorzystują przewagę liczebną, by karać za nieostrożne ruchy. Kontrolowanie przestrzeni, rzutów i ataków specjalnych wymaga skupienia oraz wprawy. Współczesnym graczom formuła może wydawać się powtarzalna, ale wyraźne role postaci i zmieniające się etapy czynią z gry znakomity przykład ówczesnego projektowania chodzonych bijatyk.
Inne wersje i odrodzenie homebrew
Inne domowe wersje poszły na odmienne kompromisy. Wydanie na Super Nintendo było ważne, ale jego pierwsza edycja nie miała kooperacji, Guya ani jednego etapu. Final Fight CD na Sega Mega-CD zawierało całą trójkę głównych bohaterów i kooperację, podczas gdy europejskie konwersje na komputery często nie potrafiły odtworzyć skali i fizyczności gry arcade.
Współczesne projekty homebrew ponownie sprawdzają możliwości tych maszyn. Na Amigę Final Fight: Enhanced studia Prototron to nowa interpretacja zaprojektowana z myślą o systemach ECS/AGA, której deklarowaną bazą jest Amiga 600 ECS. Gra wykorzystuje 2 MB RAM, dodaje Maki z Final Fight 2 i zawiera muzykę nieobecną w starej konwersji Creative Materials.
Na Mega Drive Final Fight MD Mauro Xaviera powstaje od podstaw, bez oryginalnego kodu źródłowego wersji arcade. Projekt jest nadal rozwijany. Te inicjatywy pokazują, jak upływ czasu, nowe narzędzia i lepsze zrozumienie sprzętu mogą zmienić możliwości domowej konwersji.
Final Fight X68000 dziś
Wersja na X68000 pozostaje jednym z najlepszych sposobów na poznanie klasyka Capcomu na sprzęcie domowym z epoki. Pokazuje też, czym komputer ten był w Japonii na początku lat 90.: drogą, niszową maszyną o mocy pozwalającej przenosić gry w stylu arcade do domu z niezwykłą wiernością.
To nie jest dokładna kopia automatu, ale zachowuje bohaterów, kooperację, tempo i uliczny charakter, które definiują Final Fight.
Werdykt: 9,0/10. Konwersja na Sharp X68000 to jedna z najlepszych domowych wersji Final Fight, być może najlepsza w swoich czasach. Traci część liczby przeciwników znanej z automatów, ale zachowuje ogromne postacie, grę kooperacyjną i sporą część ducha oryginału. Surowy poziom trudności i powtarzalna struktura nadal są obecne — i stanowią część tożsamości gry.
Oceny
• Grafika: 9,0
• Dźwięk: 9,0
• Rozgrywka: 9,0
• Żywotność: 8,5
• Łącznie: 9,0
Zalety
• Duża wierność duchowi automatów
• Obecna cała trójka głównych bohaterów
• Kooperacja dla dwóch graczy jest niezbędna
Wady
• Na ekranie pojawia się mniej wrogów niż na automatach
• Dziś formuła może wydawać się powtarzalna
• Wysoki poziom trudności zdradza automatowe korzenie
Źródło: Retro-Gamers.it




