Extreme-G to przede wszystkim dreszcz emocji związany z utrzymywaniem futurystycznego motocykla przy maksymalnej prędkości. Muzyka trance i efektowne trasy wciąż robią wrażenie, ale to wydanie na podwójnym kartridżu zestawia też oryginalną grę na Nintendo 64 bezpośrednio z Extreme-G 2 — dzięki czemu różnice między nimi trudno przeoczyć.

Pierwsza gra ma wyrazisty charakter, choć poza dreszczykiem prędkości brakuje jej głębi. Struktura maratonu rozszerza się z czterech tras do ośmiu, a potem dwunastu, zaś system punktów kwalifikacyjnych oznacza, że samo pokonanie rywali może nie wystarczyć, by awansować.

Prędkość ekscytuje, ale pierwsza gra jest nierówna

Przeciwnicy w Extreme-G mogą wydawać się nieuczciwi: sukces często zdaje się zależeć od szczęścia, a gdy rywal wysunie się na prowadzenie, trudno go dogonić. Broń wygląda efektownie, ale rzadko rozwiązuje problem. Recenzent uważa jednak oryginał za solidną grę i twierdzi, że doświadczeni gracze powinni być w stanie ukończyć tryb Meltdown składający się z 12 wyścigów.

Werdykt o oryginale: dobrze, ale nie wybitnie. Extreme-G 2 próbuje go przebić większym dopracowaniem, dodatkową zawartością i bronią, która naprawdę robi różnicę — szczególnie w trybie wieloosobowym.

Extreme-G 2 oferuje więcej zawartości i ostrzejsze kraksy

Największą słabością kontynuacji jest wykrywanie kolizji. Niefortunne uderzenie w ścianę, rampę lub inny motocykl może zatrzymać wyścig albo wprawić gracza w niekontrolowane obroty. Na trudniejszych trasach jest to szczególnie dotkliwe, a długi tryb maratonu może długo blokować dostęp do dużej części rozszerzonego zestawu odblokowywanych elementów i kodów.

Dodatkowa zawartość i ulepszona broń sprawiają, że Extreme-G 2 pod kilkoma względami jest lepszą grą, ale bezlitosne niepowodzenia mogą niepotrzebnie frustrować postępy w trybie dla jednego gracza. Przekroczenie bariery dźwięku i towarzysząca mu efektowna przemiana muzyki to wyjątkowy smaczek, choć nie gwarantuje zwycięstwa.

Obiecujące połączenie, które nie spełnia oczekiwań

Razem obie gry mają składniki potrzebne do stworzenia znakomitej ścigałki. Oryginał jest bardziej wyrozumiały, gdy w coś uderzysz; kontynuacja oferuje więcej zawartości, lepszą broń i mocniejszy tryb wieloosobowy. Największym rozczarowaniem recenzenta jest to, że kolekcja odtwarza obie gry zamiast połączyć ich najlepsze pomysły.

Extreme-G 2 to pełniejsza gra wyścigowa, ale kary za kolizje psują wrażenia.

Trudniej też uzasadnić cenę wydania, skoro oryginalne kartridże są opisywane jako niedrogie. Recenzent chwali wygląd pudełka, ale ogólna ocena jest jasna: te gry nie tracą uroku, jednak to połączenie nie jest ostateczną fuzją.

Uwaga techniczna: przekraczanie bariery dźwięku

Extreme-G 2 nagradza ekstremalną prędkość dodatkowymi punktami, gdy motocykl przekracza barierę dźwięku, czemu towarzyszy wyrazista zmiana muzyki. Możliwość osiągnięcia tego efektu zależy od połączenia motocykla i trasy.

Źródło: Old School Gamer Magazine