W 1993 roku Core Design powróciło do swojego prehistorycznego, komediowego świata w grze Chuck Rock II: Son of Chuck. Tym razem główną rolę odgrywa syn Chucka, Chuck Junior: mniejszy, żywszy i uzbrojony w maczugę. Gdy Chuck zostaje porwany, Junior musi przemierzyć pełne dinozaurów etapy, by go uratować.
Ta recenzja dotyczy wersji na Amigę. Duże sprite’y, bogate tła i slapstickowy ton nadają jej charakter europejskiej platformówki z początku lat 90. o własnej osobowości. Chuck Rock II ukazało się także na Amiga CD32, Mega Drive/Genesis, Sega CD, Master System i Game Gear.
Lżejsza i zwinniejsza kontynuacja
Zmiana bohatera wpływa na odbiór gry. Chuck Junior porusza się swobodniej niż jego ojciec, a atak maczugą i czytelne skoki sprawiają, że łatwo opanować podstawy. Może grze brakuje precyzji Mario i szybkości Sonic, ale w porównaniu z oryginałem kontynuacja wydaje się bardziej dopracowana i mniej ociężała.
Znana struktura z przewijaniem w bok łączy przeciwników, platformy i przeszkody otoczenia z kilkoma zabawnymi urozmaiceniami. Junior może dosiadać niektórych zwierząt, by dotrzeć do miejsc niedostępnych dla niego w pojedynkę, co urozmaica prostą rozgrywkę platformową.
Chuck Rock II to dobra platformówka z charakterem, ale nigdy nie znajduje iskry, która uczyniłaby z niej niezbędny klasyk.
Poziomy rzadko odbiegają od utartego schematu. Projekt gry raczej prowadzi gracza, niż stawia przed nim poważne wyzwania, a część trudności wynika z kolizji, rozmieszczenia przeciwników i konieczności zapamiętywania układu, a nie z pomysłowej rozgrywki platformowej. Efekt jest przyjemny i uroczy, choć dziś gra ciekawi bardziej jako wyjątkowy fragment historii gier niż klasyk definiujący gatunek.
Wyrazista oprawa Amigi
Największym atutem wersji na Amigę jest jej prezentacja. Ekspresyjne sprite’y Chucka Juniora nadają grze kreskówkowy charakter, a kolorowe tła wypełniają prehistoryczny świat dziwnymi maszynami i komicznymi szczegółami. Styl jest wyraźnie europejski, a ilustracyjna estetyka odróżnia grę od wielu japońskich platformówek konsolowych z tego samego okresu.
Amiga dobrze radzi sobie z grafiką i dużymi postaciami, choć akcja nie zawsze wydaje się tak płynna jak w wersji na Mega Drive. Niektóre animacje są urocze, inne wyglądają sztywno, a ogólne tempo może wydawać się powolne według dzisiejszych standardów.
Muzyka Martina Ivesona
Muzyka Martina Ivesona podkreśla komediowy, prehistoryczny nastrój gry, nie próbując przyciągać całej uwagi. Jest skoczna i dobrze skomponowana, choć nie należy do najbardziej pamiętnych ścieżek dźwiękowych z epoki Amigi. Proste efekty dźwiękowe akcentują ataki i komiczne momenty, dopełniając przyjemną oprawę, ale nie wynosząc gry ponad jej solidne platformowe podstawy.
Porównanie z innymi wersjami
Najbardziej naturalnym punktem odniesienia jest wydanie na Mega Drive/Genesis. Opublikowana przez Virgin Interactive wersja zachowuje podstawową tożsamość gry i dobrze pasuje do konsoli domowej. Wersja na Amigę zachowuje natomiast więcej cech europejskiej produkcji na komputer domowy.
Wydanie na Amiga CD32 przeniosło grę na konsolę CD Commodore bez radykalnej zmiany rozgrywki. Sega CD/Mega-CD również dołączyło do szerokiej obecności gry na platformach Segi, a Master System i Game Gear otrzymały bardziej ograniczone adaptacje 8-bitowe. Te przenośne i 8-bitowe wydania to interesujące ciekawostki, ale najważniejsze porównanie nadal dotyczy Amigi i Mega Drive.
Werdykt
Chuck Rock II: Son of Chuck nadal daje sporo frajdy, jeśli podejdzie się do niego z odpowiednimi oczekiwaniami. To przystępna, kolorowa i dobrze wykonana gra, ale ani najgłębsza platformówka na Amigę, ani najbardziej dopracowana technicznie. Dziś bardziej rzucają się w oczy jej liniowa struktura i sporadyczne niedoróbki, a duża konkurencja wśród platformówek w 1993 roku utrudniała jej wybicie się.
Mimo to jest to ciekawy przystanek w historii Core Design sprzed Tomb Raidera: okazja, by przyjrzeć się studiu zakorzenionemu w europejskiej scenie komputerów domowych, które już wtedy potrafiło tworzyć zapadające w pamięć postacie i wyrazisty styl wizualny.
Ocena końcowa: 8.0/10. Polecana fanom europejskich platformówek z lat 90. oraz wszystkim ciekawym Core Design sprzed Tomb Raidera.
Oceny
• Grafika: 8.5
• Dźwięk: 8.0
• Rozgrywka: 8.0
• Żywotność: 7.5
• Łącznie: 8.0
Co działa, a co nie
• Zalety: Kolorowa, charakterystyczna oprawa; Chuck Junior jest lżejszy i zwinniejszy; dobre tempo jak na europejską platformówkę na Amigę.
• Wady: Projekt poziomów jest przyjemny, ale mało pamiętny; struktura jest dość liniowa; niektóre kolizje i sytuacje trącą myszką.
Źródło: Retro-Gamers.it




